Jak wytresować smoka - czyli jak zaprzyjaźnić się z kotem

How to Train Your Dragon

USA 2010
Scenariusz: Peter Tolan, Adam Goldberg, Cessida Cowell
Reżyseria: Peter Hastings
Na podstawie powieści "How to Train Your Dragon" autorstwa Cessidy Cowell

W tej chwili siedzę, objadam się truskawkami, ale - o dziwo - nie mogę doczekać się końca weekendu. Wszystko dlatego, że w poniedziałek idę do kina na drugą odsłonę przygód skandynawskiego chłopaka, który lata sobie na smoku. W pierwszej części zakochałem się bez reszty - mam nadzieję, że druga utrzyma poziom. I tak sobie pomyślałem, że zanim obejrzę drugą część (i opiszę oczywiście), to o pierwszej też powinienem parę słów napisać. 

Najpierw może parę słów o tym, skąd w ogóle wziął się ten film. Mam wrażenie, że pojawienie się grafiki komputerowej w filmach przyczyniło się do zwiększenia nacisku na atrakcyjną fabułę. Nie dziwię się - taka technika kręcenie filmów kosztuje, a nikt nie chce ryzykować wydania milionów na darmo. Skutkiem tego tworzy się takie scenariusze, które będą podobać się i widzom młodym, i tym starszym - chociaż z innych powodów i dzięki innym elementom filmu. Jednak "krytycy" (nie tylko animacji komputerowej, ale współczesnego kina w ogóle) w jednym mają rację: problemem jest ograniczona liczba w pełni oryginalnych scenariuszy, jakie można stworzyć. Na szczęście istnieje bogate źródło pomysłów - książki. Oczywiście nie wszystkie, ale takie, które mają w sobie to "coś": są intrygujące, wciągają, obiecują możliwość stworzenia atrakcyjnego wizualnie świata oraz poruszają tematy "na czasie".

Czarownica - ludzkie oblicze złego

Maleficent

USA 2014
Scenariusz:  Linda Woolverton, Paul Dini
Reżyseria: Robert Stromberg

"Śpiąca królewna" to jedna z tych baśni, które zna każdy. Ciekawe, że większość z nas, słysząc ten tytuł, ma przed oczami ekranizację Disneya z 1959 roku. Animacja ta zyskała zasłużoną sławę, prezentując poziom wykonania nieosiągalny wówczas przez żadną inną wytwórnię na świecie. Jedną z przyczyn tej sławy jest wyraziste przedstawienie złej czarownicy noszącej imię Maleficent (tłumaczone po polsku na Diabolinę).

Złoto dla zuchwałych - kiedyś autentyczność była w cenie

Kelly's Heroes

USA, Jugosławia 1970
Scenariusz: Troy Kennedy-Martin
Reżyseria: Brian G. Hutton

Jako że mamy dzisiaj rocznicę lądowania w Normandii, warto uczcić to obejrzeniem jakiegoś dobrego filmu z nią związanego. Zacząłem przeglądać sobie tytuły i - jak to zwykle u mnie bywa - uznałem, że realia wojny najlepiej ukaże nie film "niemal oparty na faktach", tylko coś zupełnie fikcyjnego. I tym sposobem powróciłem do kolejnego filmu dzieciństwa - "Złota dla zuchwałych".

Z okazji Dnia Dziecka: Robaczki z zaginionej doliny - Mikrokosmos dla dzieci

Minuscule: La Vie privee des insectes

Francja 2006 - dziś
Scenariusz i reżyseria: Thomas Szabo i Helene Giraud

Na wstępie muszę coś wyjaśnić: NIE JEST moim zamiarem opisywanie filmu, który na początku roku wszedł do kin. Chcę zamiast tego zająć się serialem, który zaistniał najpierw. Niestety sam serial polskiego tytułu nigdy się nie doczekał, więc niecnie posłużyłem się filmem dla przyciągnięcia uwagi.

Jakby mnie ktoś zapytał, jaki film z czasów lat "nastu" wywarł na mnie największe wrażenie, to bez wahania wskazałbym "Mikrokosmos". Absolutnie genialne dzieło o owadach, bardziej obyczajowe (!) niż dokumentalne, zdobyło serca widzów na całym świecie, moje także. Film ten pokazał latające i pełzające robale z nieco innej perspektywy. Widać było, że owady zachowują się czasami zaskakująco ludzko: stawiają czoło różnym zagrożeniom, walczą, rozwiązują problemy... zupełnie jak my. Zdaniem twórców najbardziej kłopotliwe w kręceniu filmu było to, że owady są, jak się okazało, indywidualistami i w określonej sytuacji każdy może zachować się inaczej.

Wielki rok - ptasia przygoda

The Big Year

USA 2011
Scenariusz: Howard Franklin
Reżyseria: David Frankel

Ostatnimi czasy wzięło mnie na obserwowanie ptaków czyli coś, co fachowo nazywa się birdwatchingiem. Wbrew nazwie to coś więcej, niż tylko wypatrywanie przypadkowo napotkanych ptaków podczas spaceru. Ja jestem zaledwie amatorem, ale pełnokrwisty birdwatcher ma na podorędziu dobrą lornetkę, aparat fotograficzny wart kilka średnich krajowych pensji, terenowe buty i strój pozwalający na taplanie się w błocie przy huraganowym wietrze i zacinającym deszczu. Wszystko po to, żeby "zaliczyć" jak najwięcej gatunków w ciągu roku czy całego życia. Dowodów nie trzeba - jest to po prostu "sport" dla uczciwych.

Prawdziwy birdwatching to fanatyzm niemalże religijny. Znam osobę, która z własnej, nieprzymuszonej siedziała jakieś trzy godziny nieruchomo na wieży obserwacyjnej przy sztormowym wietrze i minus 20 stopniach, żeby obejrzeć dzięcioła czarnego. Są tacy, którzy potrafią wziąć urlop na żądanie i wydać ostatnie pieniądze po to, żeby na własne oczy ujrzeć pierwszego od 50 lat strepeta na ziemiach polskich. Legenda głosi, że pewien miłośnik ptaków zakrapiał sobie oczy solą fizjologiczną, żeby nie mrugnąć okiem i nie przegapić, jak zimorodek będzie wylatywał z norki. Ja sam niedawno, w najbardziej parszywą pogodę, jaka kiedykolwiek zdarzyła mi się na weekend majowy, łaziłem po rozlewiskach przemoczony od stóp do głów i ze skręconą kostką po to, żeby obejrzeć walki batalionów. Miłośnicy ptaków potrafią zapomnieć o całym świecie: w święto państwowe dziwią się, że sklepy są pozamykane. Ptaki nie świętują, nie wywieszają flag, więc birdwatcher łatwo zapomina, że na przykład 3 maja to dzień inny niż wszystkie.