Instytut Atticus - o badaniach zjawisk paranormalnych

The Atticus Institute

USA 2015
Scenariusz i reżyseria - Chris Sparling

W swoim czasie sporą popularnością cieszyła się plotka, że po obu stronach "żelaznej kurtyny" istniały ośrodki specjalizujące się w badaniach nad UFO i zjawiskami paranormalnymi. Rosjanie zupełnie poważnie zajmowali się badaniami dotyczącymi amerykańskiego Big Foota czy analogicznych stworów we własnym kraju. Takie działania, ewidentnie sprzeczne z oficjalną, ściśle racjonalną postawą tego państwa, stanowiły znakomitą pożywkę dla podobnych pogłosek. Łatwo było uwierzyć, że Sowieci szukali tajnej, potężnej broni, dającej ogromną przewagę nad każdym wrogiem. Oczywiście, skoro po jednej stronie "żelaznej kurtyny" miałyby trwać takie badania, to po drugiej stronie również. Z tym, że za oceanem wierzono nie tyle w zjawiska paranormalne, lecz w badania nad UFO: "Strefa 51", sprawa katastrofy w Roswell do dzisiaj działają na wyobraźnię zwolenników spiskowej teorii dziejów. Ciekawostką pozostaje fakt, że to właśnie w "czerwonym" obozie szerzej rozpowszechniła się plotka o zjawiskach nadnaturalnych. Moja prywatna opinia jest taka, że był to skutek połączenia braku wiary w możliwości techniczne Rosjan z tęsknotą za czymś daleko odbiegającym od racjonalizmu propagowanego przez ustrój socjalistyczny.

Druga moja prywatna opinia jest taka, że podobne badania byłyby idiotyzmem. Przede wszystkim, taka hipotetyczna osoba obdarzona zdolnościami paranormalnymi byłaby z pewnością na dość inteligentna, by unikać niepotrzebnego rozgłosu, który uniemożliwiłby jej normalne życie, a zapewne naraził także na różne przykrości i próby ubezwłasnowolnienia ze strony rządu. Celowo napisałem "próby" - spodziewam się, że chęć ograniczenia takiej osoby spotkałaby się z jej zdecydowanym sprzeciwem, co skończyłoby się tragicznie dla tych, którzy powzięli taki zamiar. Jeśli ktoś obdarzony trafiłby do takiego ośrodka, to jedynie przypadkiem lub na skutek przewrotnej inteligencji i realizacji własnych celów. W poglądzie tym nie jestem osamotniony - z podobnego założenia wyszedł Chris Sparling, twórca filmu pt. "Instytut Atticus".

Exodus - po co czcić bogów, którzy są okrutni?

Exodus: Gods and Kings

USA 2014
Scenariusz: Adam Cooper, Bill Collage, Steven Zaillian, Jeffrey Caine
Reżyseria: Ridley Scott

Sprawy wiary i religii to tematy, o których trudno pisać, by kogoś nie urazić. Kiedy chce się wspomnieć o filmie poświęconemu takiej tematyce, jest o tyle łatwiej, że nie odnoszę się w tym wypadku do religii, ale do jej wyobrażenia, jakie ujrzałem na ekranie. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że czytelnicy to zrozumieją i nie uznają, że obrażam ich uczucia religijne. A w przypadku filmu takiego jak "Exodus: bogowie i królowie" inaczej się niestety nie da.

W odróżnieniu od innych domorosłych krytyków i recenzentów nie mam bowiem zamiaru odnosić się do tego, że Egipcjan czy Hebrajczyków grają biali. A niech sobie grają - ostatecznie w czasach świetności naszej kinematografii żołnierze radzieccy w filmach zawsze byli Europejczykami, chociaż wielu z nich miało arabskie lub ewidentnie dalekowschodnie rysy. Jeśli tylko wczuwają się w role, to jestem w stanie przymknąć na to oko. Dla mnie bardziej liczy się film jako całość, jego wymowa i przesłanie.

Dystrykt 9 - ponure, ale prawdziwe oblicze Afryki

District 9

RPA, Nowa Zelandia, Kanada, USA 2009
Scenariusz: Neill Blomkamp, Terri Tatchell
Reżyseria: Neill Blomkamp

Afryka... dla jednych pełen tajemnic i cudów "Czarny Ląd", dla innych ofiara przybyszów z Europy, dla jeszcze innych - przykład zacofania, ruiny i upadku. Zależnie od tego, w jakim stopniu nasze poglądy opierają się na doniesieniach tych, co tam byli, a w jakim - na uprzedzeniach. Nie wiem, w jaki sposób ludzie tworzą swój obraz Afryki tak zwanej subsaharyjskiej. Mój wizerunek "Czarnego Lądu" opiera się przede wszystkim na podstawie genialnej serii powieści o rodzie Courtneyów autorstwa Wilbura Smitha. Pisarz ten sam dobrze znał Afrykę, historię jej i jej mieszkańców - zarówno tubylców, jak i tych, którzy przybyli tam z Europy i uznali ją za swój nowy dom. I wiedzę tę umiał w interesujący sposób przekazać.

Powieści jego są w znacznym stopniu "niepoprawne politycznie". Wilbur Smith z jednej strony ukazuje mieszkańców Afryki - rdzennych i przybyłych zza oceanu - jako ludzi dzielnych, odważnych czasem do przesady, nierzadko słownych i silnych duchem. z drugiej strony, nie waha się przed używaniem słów używanych za obraźliwe, jego bohaterowie są czasem brutalni, chciwi, miłujący się w krwawych rozrywkach i pozbawieni skrupułów. Autor czyni to jednak celowo, gdyż jedynie w ten sposób może przybliżyć czytelnikowi mentalność Afrykańczyków, szczególnie zamieszkujących miejsce, które Smith doskonale zna i rozumie - Republikę Południowej Afryki.

Chappie - o problemach wychowawczych

CHAPPiE

RPA, Meksyk, USA 2015
Scenariusz: Neill Blomkamp, Terri Tatchell
Reżyseria: Neill Blomkamp
Na podstawie filmu krótkometrażowego"Tetravaal" Neilla Blomkampa z 2004 r.

Smutna prawda jest taka, że Johannesburg, siedziba wielu nowoczesnych firm, największe miasto najbogatszego państwa Afryki, jest obecnie najbardziej niebezpiecznym miejscem na Ziemi. Zdarza się tam najwięcej na świecie zabójstw, porwań i napadów w przeliczeniu na liczbę mieszkańców. Ten ponury świat ma też swoje dobre strony, co pokazuje jeden z najciekawszych twórców ostatnich lat - Neill Blomkamp.

Rzeczony artysta kręci filmy na różnym poziomie, ale o żadnym z nich nie da się powiedzieć, że unika trudnych tematów. W erze poprawności politycznej, która w moich oczach jest jedynie ucieczką od niewygodnych tematów, taki twórca jest wyjątkowo potrzebny. W swoim ostatnim filmie postanowił wziąć na warsztat światek przestępczy, działalność firm technologii precyzyjnej, które w tym kraju trzymają zaskakująco wysoki poziom, a także problemy wychowawcze, na jakie natrafiają mieszkańcy tak niespokojnych miejsc. O takim właśnie, mało znanym świecie, opowiada najnowsze "dziecko" Neilla Blomkampa - "CHAPPiE" bazujący na krótkometrażówce tego samego artysty pt. "Tetravaal".

Kolonia - horror zmian klimatycznych

The Colony

Kanada 2013
Scenariusz: Jeff Renfoe, Patrick Tarr, Pascal Trottier
Reżyseria: Jeff Renfoe

Jakoś ostatnio mam szczęście do survival-horrorów z fantastyką w tle. Niestety tego typu filmy mają jedną wadę: bardzo podobny scenariusz. Mamy jakąś grupę ludzi odcięta od świata, która staje w obliczu strasznego zagrożenia. W tej grupie jest dwoje szlachetnych (z których jeden dowodzi) i jakiś zły. Potem dobry przywódca ginie, zły przejmuje władzę i poprzez bezmyślne działania doprowadza grupę na skraj wymarcia, od czego ratuje ją ten drugi dobry.

Spośród kilku tego typu filmów na wyróżnienie zasługuje w moich oczach tylko jeden, a mianowicie „Kolonia”. Film ten jest młodziutki, ma parę miesięcy zaledwie. W Polsce zauważyło go może paru widzów – w sumie nic dziwnego, bo powiedzmy sobie szczerze – wybitna produkcja to to nie jest. Budżet raczej niski, fabułą się nie wyróżnia, akcja wciąga raczej średnio. Jednak „Kolonia” jakoś się broni z dwóch zasadniczych powodów: wspomniany schemat jest tutaj dodatkiem dla innego wątku, a ponadto mamy tutaj ciekawe nawiązanie do problemu globalnego ocieplenia i prób jego rozwiązania.